به نام خدا

ان شاءالله که آقای شش ماهه مان حوائج همه ی مسلمانان به ویژه شما شیعیان پدر و پدرانش مخصوصاً تذکره ی کربلا را کرامت فرمایند.

چون مسیحایی در عهد عشق

أنا عبدالله گوی مهد عشق

دیدم آن که آن چنان داستان آقا غم انگیز و سوزناک است دریغ دیدم که آن را به شما ارائه نکنم.

انگار سال شصت هجری قمری از نیمه گذشته بود که در شهر مدینةالنبی(ص) آوای یک نوزاد محله ی بنی هاشم را در شور و شادی کرد.که آن کودک را علی اصغرش(ع)نام گذاردند که با خواهرش سکینه(س) از یک مادری به نام رباب دختر أمروالقیس بودند.

این طفل که شش ماه از عمرش می گذشت به همراه پدر و خانواده اش در واقعه ی کربلا به عنوان کوچک ترین مبارز و شهید حضور داشت.

پس از شهادت علی اکبر(ع)که ساقی تشنه لبان حضرت ابوالفضل عباس(ع) برای آوردن مایه ی حیات به کنار رود فرات تشریف رفته بودند یک مرتبه صدایی گوش فلک را کر کرد و از حرم می آمد.این صدا به گوش امام سنگین آمد و رنگ نگرانی برچهره ی مبارکش نشست و به سراغ خیمه ها قدم برداشتند و گفتند:این شیرخواره سه روز است که بارانی در کویر خشک سینه اش نباریده است .امام کودک را در آغوش خویش گرفت و سر دست بلند کرد و فرمودند:پروردگارا!تو می دانی غیر از این کودک کسی را ندارم و این طفل شیرخوار از شدت عطش بر خود می پیچد،آن گاه به طرف لشکر رفت و برای او آب خواست.

هنوز سخن امام به پایان نرسیده بود که تیر سه شعبه ی زهرآلود حرمله بن کاهل اسدی(یا به نقلی عقبةبن سمعان)کام مبارک علی اصغر(ع)را سیراب نمود.

پدر،فرزندش را دید که چون ماهی به خویش می غلتد و می پیچد،دست برد به زیر گلو و خون وی را به جامه ی خود مالید و به آسمان پاشید و عرض کرد:

خدایا شاهد باشد، این قوم بر ذریّه ی پیغمبرت(ص)رحم نکردند.آن گاه طفل شیرخوارش را به سینه چسباند،در حالی که خون از او جاری بود و او را عقب خیمه ها بردند،دو رکعت نماز خواندنند و او را دفن کردند و اشعاری سرودند.

شهادت آن بزرگوار مصیبت بزرگی برای اباعبدالله(ع)بود و عظمت مصیبت این کودک چنان است که حضرت برای هیچ کسی در روز عاشورا نماز نگزاردند مگر برای این طفل رضیع و هیچ یک از شهدا را تدفین ننمودند مگر علی اصغر(ع)را و نگذ اشتند خون پاکش بر روی زمین جاری شود و بسیار در شهادت او پریشان گشتند.

اگر دلتان کربلایی شد در دعا برای ظهور آقا بقیةالله الأعظم(عج)تأکید بسیار ورزید و ما را از دعای خیرتان فراموش نفرمایید.